Bazen hikayeler okuruzya küçük çocuklar büyük dersler verirler. Açıkça bu yazıları okuyunca bazen söylenenlerde büyüklerin de katkı payı var çocuklar bunu nasıl söyler ya da yapar diye düşünürüz öyle olmadığını oğlum bana defalarca ıspatladı.
Geçen gün oğluma çok istiyor diye (Babası gibi balık tutmak istiyor) olta aldım.Hevesi var diye evde açıp oynamasına izin verdim. İki saat kadar evin içinde defalarca açıp kapadı bir o kadar kör olma tehlikesi atlattım. Sonunda sabırsızlık gösterip olta gözüme girmek için hareket ettiğinde durdurdum :) sonuç olta kırıldı. Ben büyük bir sinirle ne oldu kırdın sonunda mutlu oldun mu? diye kızmaya başladım. Malının kıymetini bilmiyorsun diye nutuk da vermeyi ihmal etmedim. Beni çok üzdün git odana hatanı düşün yanıma öyle gel dedim. İşte benim ders vermem bitmiş oğlumun dersi başlamıştı.Hatanı anladın mı? deyince
__Evet hatamı anladım anne. Olta benim için kıymetli değil. Sen kıymetlisin. Seni üzdüğüm için hatalıyım. dedi ve ağladı. Çok üzülmüştüm. Doğru hayatta ondan önemli ne vardı.
İnsan sinirlenince hayatında asıl önemli olan şeyleri unutuyor, önemsiz şeyleri büyütüyor.Anlamsız bir mücadele içine giriyor. Zamanınızı ve sabrınızı sizin için gerçeten önemli olan kişi ve olaylara ayırmanız diliğiyle. Ama hemen bazen çok geç olabiliyor.
0 yorum yazılmıştır